Generalna zasada wyznaczającą i ograniczająca swobodę kształtowania stosunku prawnego jakim jest umowa, przedstawia się w przepisie art. 3531 kodeksu cywilnego, który mówi, iż „Strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego.” Analizując ww. przepis możemy zauważyć trzy przesłanki, które go normują i wyznaczają granicę kształtowania umów, a zatem trzeba zaznaczyć, iż umowa nie może być sprzeczna z naturą stosunku, przepisami ustawy oraz zasadami współżycia społecznego.

Tak więc zgodnie z ww. przepisem można wywnioskować, że strony umowy mogą ją kształtować w zasadzie dowolnie spełniając wymogi zawarte w przepisie. W tym miejscu należy również nadmienić, iż podczas kształtowania stosunku prawnego istnieje swoboda zawarcia lub nie zawarcia umowy czy też możliwość swobodnego wyboru kontrahenta.

Natura stosunku – jest to zbiór norm i cech danego stosunku zobowiązaniowego określony przepisami prawa.

Przepisy ustawy – treść danej umowy nie może zostać sporządzona w sposób sprzeczny z przepisami prawa powszechnie obowiązującego.

Zasady współżycia społecznego – przez zasady współżycia społecznego należy rozumieć ogólnie przyjęte normy postępowania, które nie są wskazane wprost w przepisach. Możemy do nich zaliczyć przyjęte powszechnie zasady postępowania czy też normy moralne.


0 Komentarzy

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *